سخت افزار

11 ترند آزاردهنده که باید در نسل نهم کنسول‌ها فراموش شوند

زمان حذف کردن جریان‌ها و ایده‌های قدیمی رسیده است!

با عرضه شدن کنسول‌های نسل نهم پلی استیشن 5 و ایکس باکس سری ایکس/سری اس، رسماً نسل جدید کنسول‌های بازی و دوره‌ای جدید در صنعت بازی‌های ویدیویی، آغاز شد و نسل هشتم کنسول‌ها را با تمام خوبی‌ها و بدی‌های آن، پشت سر گذاشتیم. با این که نسل هشتم کنسول‌ها با پلی استیشن 4 و ایکس باکس وان (و البته کنسول‌های میان نسلی پلی استیشن 4 پرو و ایکس باکس وان ایکس)، پر از بازی‌ها و تجربه‌های فوق‌العاده بود و اوقات شگفت انگیزی را برایمان رقم زد، اما نمی‌توان انکار کرد که یک سری جریان یا ترند در طول چند سال گذشته، گیمرها را تا حدودی آزار داد.

حال، با آغاز نسل نهم کنسول‌ها، انتظار داریم که تمام این ترند‌های آزاردهنده یا حداقل بخشی از آن‌ها به دست فراموشی سپرده شوند تا نسل و دوره‌ای بهتر و با کیفیت‌تر را تجربه نماییم. در این مطلب، به 11 ترند و جریان حاشیه‌سازی که در نسل هشتم کنسول‌ها با آن‌ها دست و پنجه نرم کردیم، اشاره می‌کنیم و برای حذف شدن برخی از آن‌ها در نسل نهم، امیدوار می‌شویم.

بازی‌های AAA با پرداخت‌های درون برنامه‌ای

بازی‌های AAA با پرداخت‌های درون برنامه‌ای
بازی‌های AAA با پرداخت‌های درون برنامه‌ای

پیش از عرضۀ کنسول‌های نسل نهمی، شایعاتی درباره افزایش قیمت استاندارد بازی‌های AAA و بزرگ به گوش می‌رسید. این شایعات در ابتدا جدی گرفته نمی‌شدند اما شرکت‌های ناشر مختلفی مانند 2K یا اکتیویژن (Activision) به این شایعه رنگ واقعیت دادند. با این حال، گیمرها امیدوار بودند که با 70 دلاری شدن بازی‌های بزرگ و پرخرج، دیگر شاهد پرداخت‌های درون برنامه‌ای در این عناوین نباشند. در نهایت، نه تنها در نسخۀ نسل جدیدِ بازی‌های ویدیویی بزرگ و AAA، افزایش قیمت را مشاهده کردیم، بلکه شرکت‌های سازنده و ناشر همچنان روی پرداخت‌های درون برنامه‌ای حساب کردند و بسیاری از آن‌ها، عمده درآمد و سود خود را از طریق همین پرداخت‌های درون برنامه‌ای به دست به دست می‌آورند.

محتوای گره خورده به محصولات

محتوای گره خورده به محصولات
محتوای گره خورده به محصولات

محتوای وابسته به یک سری محصولات و شرکت‌ها، یکی از موارد آزار دهنده بود که در اواخر نسل هشتم کنسول‌ها، به شکل واضحی خود را نشان داد. به عنوان مثال، شرکت اسکوئر انیکس (Square Enix) پیش از عرضه بازی Marvel’s Avengers، با شرکت‌های مختلفی مانند Verizon ،Virgin Media و اینتل قرارداد همکاری امضا کرده بود تا یک سری اسکین برای شخصیت‌های نام آشنا و محبوب خود منتشر کند. نتیجه کار، مشاهدۀ ابرقهرمانان گروه اونجرز با لباس و رنگ Virgin Media بود که خنده دار، یا شاید هم ناراحت کننده تلقی می‌شد.

البته این تنها یکی از نمونه‌های محتویات گره خورده به محصولات و شرکت‌های خاص بود. بازی Halo Infinite نیز برای یک سری روکش‌ها و پوشش‌های اسلحه و زره داخل بازی، با Oreos همکاری کرده و مشاهده آن‌‌ها برای تمام گیمرها و طرفداران، اجباری است. می‌دانیم که امروزه در دوره Fortnite قرار داریم و باید به ادغام و همکاری چند شرکت در یک اثر، عادت کنیم اما به صورت کلی مشاهده این موارد، مخصوصاً در بازی‌های بزرگ، آزار دهنده است.

ویژگی‌های انحصاری پلتفرم

ویژگی‌های انحصاری پلتفرم
ویژگی‌های انحصاری پلتفرم

مشاهده محتویات انحصاری برای یک پلتفرم خاص، در مواقعی منطقی است اما در اکثر مواقع، بحث‌برانگیز و حاشیه ساز محسوب می‌شود. به عنوان مثال، انحصاری شدن شخصیت اسپایدرمن برای نسخه‌های پلی استیشن بازی Marvel’s Avengers، به دلیل محبوبیت بازی Spider-Man روی کنسول‌های سونی (انحصاری بودن بازی)، شاید منطقی باشد اما انحصاری شدن مودهای بخش زامبی بازی Call of Duty: Black Ops Cold War یا مشاهده Loadoutهای اختصاصی و آخر هفته‌های دابل ایکس پی (Double XP) برای پلی استیشن 5 و پلی استیشن 4، بدون شک آزار دهنده است. در‌ آن طرف، با خریداری شدن شرکت بتسدا (Bethesda) توسط شرکت مایکروسافت (Microsoft)، ممکن است چنین وضعیتی برای کنسول‌های ایکس باکس به وجود بیاید که در هر صورت، پسندیده نیست و امیدوار هستیم در نسل نهم کنسول‌ها، رفته رفته به دست فراموشی سپرده شود.

پورت‌های ضعیف نینتندو سوییچ

پورت‌های ضعیف نینتندو سوییچ
پورت‌های ضعیف نینتندو سوییچ

همه ما می‌دانیم که کنسول نینتندو سوییچ (Nintendo Switch)، نسبت به کنسول‌های نسل هشتمی و نهمی سونی و مایکروسافت، قدرت سخت افزاری کمتری دارد و در اجرای بسیاری از عناوین بزرگ و پرتقاضا، عاجز است. با این حال، در این چند سالی که از عرضۀ سوییچ می‌گذرد، پورت‌ها و نسخه‌های ستودنی بسیاری را از پرتقاضاترین بازی‌ها مشاهده کردیم و در آن طرف میدان، پورت‌های ضعیف نیز کم پیدا نمی‌شوند! به عنوان مثال، به پورت فاجعۀ FIFA 21 برای سوییچ نگاه کنید که عملاً همان نسخه رنگ و رو رفته سال قبل است یا Payday 2 با این که یک عنوان قدیمی است، پورت بسیار بدی روی کنسول ترکیبی نینتندو دارد. در نهایت، امیدوار هستیم با توجه بیشتر شرکت‌ها و استودیوها و البته، عرضه یک کنسول قدرتمندتر (شایعه سوییچ پرو به گوش می‌رسد)، این مشکل آزاردهنده، برطرف شود.

پشتیبانی میان نسلی

پشتیبانی میان نسلی
پشتیبانی میان نسلی

پشتیبانی شرکت‌ها و استودیوهای سازنده بازی‌های ویدیویی از نسل‌های قدیمی‌تر و به صورت کلی، پشتیبانی میان نسلی، الزاماً یک مشکل محسوب نمی‌شود و حتی امکان تجربه یک بازی ویدیویی خاص را به گیمرها و افراد بیشتری می‌دهد. با این حال، مشکل از جایی آغاز می‌شود که تمرکز سازندگان به صورت کامل روی نسخه اصلی و نسل جدید نباشد و برای درست اجرا شدن نسخه نسل قبلی (که معمولا کار سخت و طاقت فرسایی است)، زمان قابل توجهی را برای بهینه سازی آن نسخه صرف کنند. این موضوع سبب می‌شود تا تمام منابع برای نسخه اصلی صرف نشده و معمولاً از تمام توان سخت افزاری کنسول‌های جدید و قدرتمند، بهره گرفته نشود. به عنوان مثال، یک لحظه فکر کنید که بازی‌های مورد انتظار و هیجان انگیزی مانند Halo Infinite و Horizon Forbidden West، با عرضه میان نسلی خود، در بهترین فرم و شکل خود ظاهر نشوند.

فقدان 60 فریم بر ثانیه

فقدان 60 فریم بر ثانیه
فقدان 60 فریم بر ثانیه

سخت افزار بسته و نه چندان گران قیمت کنسول‌های بازی، معمولاً باعث می‌شود تا اجرای بازی‌های پرتقاضا با نرخ فریم‌های بالا، به یک کار سخت و طاقت فرسا برای بازی‌سازان تبدیل شود. با این حال، سونی و مایکروسافت با کنسول‌های نسل نهمی خود، از همان ابتدا با شعار نرخ فریم بالا وارد میدان شدند و تاکنون نیز نتایج خوب و قابل قبول بوده‌اند. به عنوان مثال، تجربۀ بازی Marvel’s Spider-Man: Miles Morales روی پلی استیشن 5 با آن جلوه‌های بصری زیبا، به صورت 60 فریم بر ثانیه، بدون شک رویایی است. با این حال، می‌دانیم که برای رسیدن به این نرخ فریم، باید یک سری موارد گرافیکی مانند رزولوشن یا Ray Tracing را فراموش کنیم اما دادن آزادی عمل به گیمر برای انتخاب حالت و مود اجرایی مناسب، نکته‌ای است که بازی‌سازان باید به خاطر سپرده و اجباری بودن نرخ فریم 30 بر ثانیه را فراموش کنند.

نام‌های گیج کننده برای کنسول‌ها

نام‌های گیج کننده برای کنسول‌ها
نام‌های گیج کننده برای کنسول‌ها

همیشه پس از گذشت چند سال و عادت کردن به نام کنسول‌های یک نسل، عادت کردن به نام کنسول‌های نسل جدید، کمی سخت است اما به نظر می‌رسد مایکروسافت با نامگذاری‌های جالب خود روی کنسول‌های ایکس باکس، این سختی را به درجه و سطحی جدید رسانده و حداقل کاربران عادی و غیر گیمرها را گیج کرده است. دو کنسول نسل نهمی مایکروسافت، ایکس باکس سری ایکس و ایکس باکس سری اس نام دارند که تشابه اسمی آن‌ها، نیازی به توضیح خاصی ندارد. علاوه بر این، مایکروسافت در نسل هشتم نیز کنسول‌های ایکس باکس وان و ایکس باکس وان ایکس را روانۀ بازار کرد که کار مردم برای انتخاب محصول درست را عملاً سخت می‌سازد.

در زمان پیش فروش کنسول‌های نسل نهمی، اخبار بسیاری درباره خرید اشتباه مشتریان به گوش می‌رسید و مردم به جای خرید کنسول جدید ایکس باکس سری ایکس، اشتباهاً کنسول میان نسلی ایکس باکس وان ایکس را خریداری کرده‌ بودند. این نامگذاری‌های نزدیک به هم، با این که از طرفی جالب است، اما بدون شک باعث گیج شدن گیمرها و کاربران می‌شود. به همه این موارد، گفته‌های پیشین مایکروسافت دربارۀ تعیین نام کنسول‌های جدید و ذکر کردن کلمه Xbox به تنهایی را نیز اضافه نمایید تا جدا کردن کنسول‌های مایکروسافت، حداقل از نظر اسمی، کمی سخت تلقی شود!

کرانچ

کرانچ
کرانچ

با بزرگتر شدن بازی‌های ویدیویی و شروع شدن پروژه‌های عظیم، مدیران شرکت‌های سازنده و ناشر برای عرضه و انتشار به موقع بازی خود، از کرانچ (Crunch) استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، قضیه کرانچ برای بازی‌های بزرگی مانند Red Dead Redemption 2 ،The Last of Us Part 2 و Cyberpunk 2077 را در نظر بگیرید که چقدر در این چند سال اخیر، حاشیه ساز شدند. به صورت کلی، کرانچ و کار اجباری و فشرده برای کارکنان یک شرکت در هر شرکت و استودیویی در جهان، فرهنگی است که باید هر چه سریع‌تر حذف شده و به دست فراموشی سپرده شود. کرانچ تاثیر بسیار مخربی روی کارمندان یک شرکت می‌گذارد و همچنین جلوه و تصویر آن شرکت به خصوص را در اذهان عمومی، خراب می‌کند. امید می‌رود که در نسل نهم، برای ساخت بازی‌های بزرگ خبری از کرانچ نباشد.

نسخه‌ها و دنباله‌های سالیانه

نسخه‌ها و دنباله‌های سالیانه
نسخه‌ها و دنباله‌های سالیانه

نسخه‌ها و دنباله‌های سالیانه، شاید در نگاه اول، آن چنان مشکل بزرگ و آزاردهنده‌ای به نظر نرسند و طرفداران خود را در در هر سال، سرگرم نگه دارند. با این حال، با صرف کردن زمان بیشتر روی یک پروژه قطعاً نتایج بهتر و عمیق‌تری در بازی‌ها به دست می‌آید و آن اثر را به یک بازی ماندگار تبدیل می‌کند. با این که این عناوین معمولا بزرگ و پرخرج هستند، اما شرکت‌های ناشر اصرار بسیاری به عرضه سالیانه آن‌ها دارند. حتی یوبی‌سافت (Ubisoft) هم در سال‌های اخیر، سنتِ عرضه سالیانۀ Assassin’s Creed را شکست اما شرکتی مانند اکتیویژن، هنوز به انتشار نسخه‌های مختلف Call of Duty در هر سال تاکید دارد.

این شرکت با مشغول کردن چند استودیوی بازی سازی، مانند اینفینیتی وارد (Infinity Ward)، تری آرک (Treyarch)، اسلجهمر گیمز (Sledgehammer Games) و Raven، هر سال یک نسخه کامل از Call of Duty را برای ارائه و عرضه دارد که همان طور که می‌دانید، بازی‌های پرفروش و بسیار محبوبی نیز به شمار می‌روند. به اکتیویژن، شرکت‌های بزرگ دیگری مانند EA یا 2K را نیز اضافه نمایید که هر سال با بازی‌های FIFA و NBA 2K به میزبانی از گیمرها مشغول می‌شوند. بدون شک می‌توان با کار و صرف زمان بیشتر روی این نسخه‌های سالیانه، عنوانی را به بازار عرضه کرد که حرف‌های جدیدی برای گفتن دارد و حداقل کاملاً شبیه به نسخۀ پیشین خود نیست!

لوت کردن و عناصر نقش آفرینی در هر بازی

لوت کردن و عناصر نقش آفرینی در هر بازی
لوت کردن و عناصر نقش آفرینی در هر بازی

جریان بازی‌های جهان آزادی که روی مکانیک‌ها و عناصر لوت کردن یا جنبه‌های نقش آفرینی تمرکز کرده‌اند، در نسل هشتم کنسول‌ها به خوبی دیده شد. با این حال، شاید لازم نباشد تمام بازی‌ها دارای این عناصر و ویژگی‌ها باشند و گیمرها را مجبور به سفرهای طولانی در دنیاهای عظیم کنند.

لوتر شوترهای مختلفی مانند Destiny 2 و The Division 2 یا عناوین جهان آزادی مانند Assassin’s Creed Odyssey (یا والهاها)، Ghost Recon Breakpoint و Ghost of Tsushima را در نظر بگیرید که برای پیشروی در داستان یا حتی قدرتمند شدن درون دنیای بازی، شما را مجبور به صرف زمان بسیاری می‌کنند و حتی بسیاری از ماموریت‌ها و فعالیت‌های اصلی (داستانی) نیز عمق کافی را ندارند. شاید اگر تجربه‌ای کوتاه‌تر و در مقایسی کوچکتر، اما با فکر و تمرکز بیشتر روی ماندگار شدن در این عناوین ارائه می‌شد، می‌توانستیم راحت‌تر آن‌ها را درک کرده و از تجربۀ آن‌ها، بیشتر لذت ببریم. در یک کلام باید گفت که لازم نیست همه بازی‌ها RPG بشوند.

عرضۀ فاجعه‌بار بازی‌ها

عرضۀ فاجعه‌بار بازی‌ها
عرضۀ فاجعه‌بار بازی‌ها

این موضوع که در واقع بخش آخر مطلب ما نیز محسوب می‌شود، یکی از موارد آزاردهنده‌ای است که باید هر چه سریع‌تر به پایان برسد! در نسل گذشته کنسول‌ها، بسیاری از عناوین بزرگ و مورد انتظار، به شکلی وارد بازار شدند که تجربۀ آن‌ها به معنی واقعی کلمه، بد و غیر قابل تحمل بود. در همین نسل هشتم، بازی‌هایی مانند Anthem ،No Man’s Sky و Marvel’s Avengers را در نظر بگیرید که به شدت مورد انتظار بودند اما در زمان عرضه، تمام گیمرها و طرفداران خود را ناامید کردند.

درست است که برخی از این عناوین در ادامه و با پشتیبانی سازندگان، کامل‌تر شده و حتی به یک بازی خوب تبدیل شدند اما باید بگوییم که در نهایت این عناوین به صورت کامل قابل نجات نیستند. چقدر خوب می‌شود اگر بازی‌سازان با صرف زمان و منابع کافی برای بازی ویدیویی پر خرج خود، آن را در همان زمان عرضه به یک نسخۀ کم نقص و تجربه‌ای لذت بخش تبدیل کنند و امید می‌رود که در نسل نهم کنسول‌ها، دیگر شاهد عرضه فاجعه بار بازی‌ها نباشیم.

نسل نهم کنسول‌ها، شروعی امیدوار کننده و خوب داشته و به نظر می‌رسد که می‌توانیم در ادامه راه نیز به آن امید بسیاری داشته باشیم. نوآوری و خوش ذوقی سازندگان، در کنار پشتیبانی نرم افزاری و سخت افزاری شرکت‌های تولید کنندۀ کنسول، باعث می‌شود تا نسل نهم کنسول‌ها، حتی دوره‌ای بهتر از نسل گذشته باشد و اوقات شگفت انگیز بیشتری را برایمان رقم بزند.

به نظر شما، چه ترند و جریان آزاردهنده‌ای باید در نسل نهم کنسول‌ها به دست فراموشی سپرده شود؟ نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.

منبع
Gamingbolt
نمایش بیشتر
0 0 رای
امتیاز این مطلب
اطلاع رسانی در مورد
guest
0 کامنت
کامنت داخل متن
دیدن تمام کامنت‌‌ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا